|
 U zdecydowanej większości pań ostatnia miesiączka w życiu pojawia się w wieku 51 lat. Ale są też przypadki, że nadchodzi ona nawet pięć lat wcześniej. Ale pamiętaj, że wygaszenie pracy jajników nie powstaje z dnia na dzień, poprzedzają to zjawisko pewne symptomy. Okres od pełnej płodności do menopauzy określa się w medycynie nazwą: perimenopauzy. Od samego początku do końca tego okresu jajniki w ciele kobiety starzeją się, tracą, co roku pewną ilość pęcherzyków. To w nich znajdują się niedojrzałe komórki jajowe. Z czasem cykle miesięczne stają się coraz bardziej dokuczliwe, towarzyszą im silne uderzenia gorąca, poty i bezsenność. Czas od pierwszej miesiączki do ostatniej można podzielić na dwie fazy. Pierwsza nazywana jest wczesna a druga późną. Wczesna rozpoczyna się na koło 7 do 8 lat przed nastąpieniem menopauzy. W tym okresie cykle skracają się o kilka dni. Faza późna następuje 3 do 4 lat przed menopauzą. Rozpoznajemy ten okres po tym, że menstruacja nie pojawia się, przez co najmniej 60 dni. Nie bez znaczenia jest też wiek, w jakim ostatnią miesiączkę miała mama pacjentki. Bowiem jest to w jakimś stopniu przekazywanie genetycznie. Winne mogą być na przykład zmiany w genie FMR1 jeśli kobiety dziedzicznie mają zbyt wczesną miesiączkę. Ważny jest też tryb życia. Wpływ na to ma palenie papierosów, alkohol, drastyczne diety, brak ruchu, nadwaga. To wszystko może przyśpieszyć menopauzę. Niszczyć pęcherzyki mogą tez różne choroby. W najgorszych sytuacjach menopauzy można spodziewać się około 40 roku życia. W ocenie stanu jajników mogą pomóc testy laboratoryjne i USG. Na obrazie z badania USG wykonywanego przez pochwowo widać wyraźnie małą objętość jajników. Przed samą menopauza u kobiet jest ich zaledwie 25.000 a u młodej znajduje się ich około miliona. Jednak nie jest to dokładne określenie, kiedy to nastąpi menopauza. Bardziej dokładnym zadaniem jest analiza krwi w 6-8 dniu cyklu miesięcznego. Badanie to polega naznaczeniu stężenia dwóch hormonów FSH i AMH. W aptece dostępne są tez testy badające poziom hormonu FSH. Jednak wynik takiego testu i tak warto przedyskutować z ginekologiem. Jeśli dokuczają ci oznaki nadchodzącej menopauzy takie jak uderzenia gorąca czy poty to w pierwszej kolejności sięgnij po wyciągi roślinne, dopiero potem po środki farmakologiczne. W wielu przypadkach ziła okazują się skuteczne.
|
|
|
 Osteoporoza to mówiąc najprościej niewłaściwa masa kostna, szacuje się, że naszym kraju może cierpieć z jej powodu blisko 3, 5 miliona osób. Częściej chorują panie i to już po czterdziestym roku życia. Jednak przełomem jest menopauza, bowiem właśnie wtedy w organizmie kobiet zaczyna brakować estrogenów. W tym okresie proces niszczenia kości znacznie się nasila i mogą one stracić znaczną część swojej masy. Dlatego tak ważne jest stosowanie hormonalnej terapii zastępczej by dostrajając kościom estrogenów. Najgroźniejsze jest pierwszych kilka lat po ostatniej miesiączce, wtedy może dojść do znaku nawet 6% masy kostnej. Wskutek tego dochodzi do zmniejszenia wytrzymałości i większej podatności na złamania. Po około 10 latach od ostatniej miesiączki prędkość zrzeszotowienia kości spada jednak nadal jest ryzyko. Dlatego warto wykonywać badanie zwane densytometrią DEXA. Jest to naświetlanie promieniami Rentgena, badanie daje dokładność rzędu 99%. Aby przeprowadzić prognozę rozwoju choroby wykonuje się badani laboratoryjne. Jednym z podstawowych jest wychwycenie ile wapnia jest wydalane na podstawie całodobowej zbiórki moczu. Jeśli wyniki nieznacznie wykraczają poza normy to mamy odczynienia z lekką osteoporozą, mówi nam to także, że ryzyko utraty masy kostnej do 1, 5% na rok. W takim przypadku zaleca się zmianę trybu życia. Szczególny nacisk należy położyć na suplementy i dietę. W takiej sytuacji groźba złamania kości jest mniejsza niż 10% w ciągu kolejnych 10 lat. Musimy przyjmować jak najwięcej wapnia, najlepiej w pożywieniu, ponieważ w takiej formie jest on najlepiej przyswajalny. Jednak osoby, które będą miały ciężko przestrzegać takiej diety mogą w ostateczności sięgnąć po suplementy z tym preparatem. Zaleca się ćwiczenia fizyczne, przez co najmniej 30 min, trzy razy w tygodniu. Bardzo dobry jest intensywny marsz, aerobik i nordic walking. Przy oględzinach wyników badań i diagnozowaniu bierze się także pod uwagę historię rodziny. Skłonność do osteoporozy dziedziczy się po kądzieli. Jeśli nasza matka lub babka doznały w podeszłym wieku złamań kości udowej, ramiennej, nadgarstka czy kręgosłupa, to jesteśmy podatni na utratę masy kostnej bardziej niż inni. W zależności od stanu zdrowia lekarz w takim przypadku przepisuje najczęściej kilka leków o działaniu antyresorpcyjnym. Standardem jest estradiol w małych dawkach lub w postaci plastra. W Internecie można znaleźć specjalny program, który po zadaniu kilku pytań pomoże nam określić prawdopodobieństwo złamania kości w ciągu kolejnych 10 lat.
|
|
|
|
|
|